Wojciech Skurkiewicz sekretarz stanu w MON

W dniu 5.02.2018 szef MON Mariusz Błaszczak mianował Wojciecha Skurkiewicza na stanowisko sekretarza stanu.

Nowy wiceminister będzie odpowiedzialny za polityką historyczną, współpracę resortu z parlamentem, organizacjami proobronnymi oraz będzie sprawował nadzór nad muzeami wojskowymi.

Wojciech Skurkiewicz ma 48 lat, jest absolwentem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Był przewodniczącym Rady Miasta Radomia, a następnie senatorem. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej komisji obrony narodowej. Należy do NSZZ „Solidarność”. Jest żonaty, ma czworo dzieci.

oprac. na podstawie materiałów MON Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

Dziesiątka wybitnych kobiet w wojsku polskim

1. kmdr rez. Bożena Szubińska, pierwsza Przewodnicząca Rady ds. Kobiet w SZ RP, były Pełnomocnik Ministra ON ds. Wojskowej Służby Kobiet, z listy „100 kobiet województwa mazowieckiego”. Odznaczona m.in. Krzyżem Zasługi, Odznaką Dowódcy Marynarki Wojennej, statuetką Komitetu Kobiet w SZ NATO (CWINF) za wkład w integrację kobiet z Sojuszem Północnoatlantyckim. Delegatka MON w Komitecie ds. Kobiet w SZ NATO – CWINF (1976) stałym organie NATO, który doradza we wszystkich aspektach zatrudnienia, kształcenia i zaangażowania kobiet
2. kpt. mar. Katarzyna Mazurek, pierwsza w historii kobieta-dowódca okrętu wojennego transportowo-minowego ORP „Lublin”, którego załoga liczy 50 osób. Okręt służy do transportu żołnierzy, stawiania min morskich czy ewakuacji ludzi. Obecnie ok. 350 kobiet wybrało wojskową ścieżkę kariery na okrętach.
3. por. pil. Justyna Czerwonko – pierwsza kobieta w historii polskiego lotnictwa pilotująca śmigłowiec W-3WARM Anakonda, uczestniczka misji Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa (SAR), służbę odbywa w 43. Bazie Lotnictwa Morskiego.
4. por. pil. Mariola Andrasik, pierwsza kobieta-pilot śmigłowca bojowego Mi-24, służbę odbywa w Pruszczu Gdańskim
5. por. pil. Katarzyna Tomiak-Siemieniewicz służąca w 22 Bazie Lotnictwa Taktycznego w Malborku, pierwsza kobieta-pilot myśliwca Mig-29
6. por. Ewelina Maziewska – jedyna w Wojsku Polskim kobieta-technik pokładowy samolotu, dowódca obsługi płatowca i silnika samolotów transportowych M-28 Bryza, służy w 43. Bazie Lotnictwa Morskiego.
7. por. Anna Kaczmarczyk jest pierwszą od 10 lat Polką, której Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża przyznał w 2017r. medal Florence Nightingale
8. plut. Joanna Świątkiewicz służąca w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej (233 kobiety), dowódca zespołu ewakuacji medycznej dywizjonu przeciwlotniczego, mistrzyni Polski w tajskim boksie Muay Tai
9. kpr. Aleksandra Socha, wielokrotna mistrzyni Polski i Europy, medalistka Mistrzostw Świata w szermierce.
10. kpt. Monika Bekhit służąca w Ośrodku Szkolenia Wysokościowo-Ratowniczego i Spadochronowego w Poznaniu-Krzesinach, wielokrotnie nagradzana w spadochroniarstwie sportowym

Ranking MILWomen.pl 2018, oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

ppor. pil. Barbara Trzybulska

ppor. pil. Barbara Trzybulska jest pierwszą Polką za sterami odrzutowego Su-22.

W powietrzu spędziła już ponad 200 godzin. Pilotowała wcześniej Iskry i Orliki. Obecnie służy w 21 Bazie Lotnictwa Taktycznego w Świdwinie.

Ppor. pil. Barbara Trzybulska jest absolwentką Wydziału Lotnictwa w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie. Naukę na kierunku lotnictwa i kosmonautyki w specjalności pilot samolotu odrzutowego ukończyła w 2012 roku z drugą lokatą.

MON planuje do 2022 roku rozpocząć proces wyboru samolotów wielozadaniowych, mających zastąpić w Polskich Siłach Powietrznych poradzieckie maszyny Su-22 i MiG-29.

oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

Por. pil. Justyna Czerwonko – pierwsza kobieta za sterami śmigłowca W-3WARM Anakonda, uczestniczka misji SAR

Por. pil. Justyna Czerwonko jest pierwszą kobietą-żołnierzem w historii polskiego lotnictwa pilotującą śmigłowiec W-3WARM Anakonda, uczestniczką misji Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa (SAR).

Por. pil. Justyna Czerwonko ukończyła w 2012 roku Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie na kierunku pilot śmigłowca. Pierwszą jednostką, w której rozpoczęła służbę, jako pilot śmigłowca, była 33. Baza Lotnictwa Transportowego w Powidzu. Od 2014 roku pełniła obowiązki dowódcy załogi śmigłowca w Zespole Poszukiwawczo-Ratowniczym.
W 2016 roku związała się z lotnictwem morskim, rozpoczynając służbę w 43. Bazie Lotnictwa Morskiego, na stanowisku starszego pilota w kluczu śmigłowców. Rozpoczęła równocześnie szkolenie, którego efektem jest uzyskanie uprawnień do wykonywania lotów, jako drugi pilot śmigłowca ratowniczego W-3WARM Anakonda, w trakcie misji SAR.

Polska podpisała Międzynarodową Konwencję o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, z której wynika zadanie utrzymywania sił lotniczych gotowych do ratowania zdrowia i życia w tzw. strefie odpowiedzialności SAR (ang. Search and Rescue) na Bałtyku, obszarze o powierzchni ponad 30 000 km². Zadanie ratownictwa wykonuje Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej. Całodobowy dyżur w systemie ratownictwa morskiego i lotniczego pełnią załogi śmigłowca typu W-3WARM „Anakonda” w Gdyni Babich Dołach oraz śmigłowca Mi-14PŁ/R lub W-3WARM na lotnisku w Darłowie. System ratownictwa wspiera także całodobowo, załoga samolotu patrolowego Bryza, dyżurująca na lotnisku w Siemirowicach.

Od powstania Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej, lotnicy morscy przeprowadzili 618 akcji ratowniczych z udziałem załogi samolotu lub śmigłowca, udzielając pomocy 329 osobom.

Możemy się tylko cieszyć z tego, że kobiety też chcą być pilotami. Skoro są dowódcami czołgów, szkolą żołnierzy na poligonach, dlaczego nie miałyby zasiadać za sterami samolotów” – uważa mjr Mirosław Lorenc, rzecznik prasowy 21 Bazy Lotnictwa Taktycznego.

oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

Buzdygany 2018

„Polska Zbrojna” Wojskowego Instytutu Wydawniczego po raz 24. przyzna w tym8 roku nagrody pn. Buzdygany. To wyróżnienia przyznawane za 2017r. osobom nietuzinkowym, promującym śmiałe myślenie, odwagę w prezentowaniu poglądów i kształtującym nowoczesny wizerunek wojska.

Wśród laureatów nagrody Buzdygany są najwyżsi dowódcy Wojska Polskiego, zasłużeni żołnierze, znani politycy i osobistości życia publicznego.

Do nagrody za 2017r. wytypowano cztery cywilne kandydatury:
1. dr Tomasz Sanak – ratownik medyczny pracujacy w Wojskowym Instytucie Medycznym, instruktor kursów medycyny pola walki, twórca programów nauczania, uczestnik trzech misji w Afganistanie. Jest asystentem w Katedrze Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersytetu Jagiellońskiego
2. Marcin Korowaj – organizator manewrów proobronnych „Combat Alert”,
3. Tomasz Kowalski – rekonstruktor historycznego sprzętu wojskowego, szef grupy wolontariuszy z Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej
4. dr Piotr Łysoń – pomysłodawca programu „Kolumny Niepodległości”

Buzdygana Internautów otrzyma ta osoba, która zdobędzie najwięcej wskazań, a nagrodę w postaci repliki szesnastowiecznej oznaki godności rotmistrzowskiej organizatorzy wręczą podczas tradycyjnej Gali Buzdyganów. Głosy można oddawać do 23 stycznia. Web do głosowania (polska-zbrojna.pl)

Por. Ewelina Maziewska

Por. Ewelina Maziewska z 43 Bazy Lotnictwa Morskiego ukończyła szkolenie i jest obecnie jedyną w Wojsku Polskim kobietą – technikiem pokładowym na samolocie w WP. Lata w składzie załóg samolotów transportowych An / M-28 Bryza.

por_Ewelina_Maziewska

Fot. oficer prasowy kmdr ppor. Marcin Błaszak

Por. Ewelina Maziewska jest absolwentką Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, w 2012 ukończyła kierunek Mechanika i budowa maszyn, a następnie rozpoczęła służbę w 43 Bazie Lotnictwa Morskiego w Gdyni Babich Dołach. Początkowo była dowódcą plutonu obsługi lotniska. W 2014 roku odbyła kurs doskonalący w specjalności inżynieryjno – lotniczej z zakresu obsługi płatowca i silnika, co umożliwiło jej objęcie obowiązków dowódcy obsługi płatowców i silników w eskadrze technicznej. W trakcie służby wojskowej nabywała niezbędne doświadczenie w bezpośredniej obsłudze statków powietrznych oraz w trakcie szkoleń z zakresu budowy silnika i płatowca statków powietrznych, użytkowanych przez Brygadę Lotnictwa Marynarki Wojennej: śmigłowca pokładowego Sh-2G i samolotów typu An / M-28 Bryza. W 2016 roku rozpoczęła proces szkolenia na stanowisko technika pokładowego samolotu An / M-28. W tym celu ukończyła kurs dla technicznego personelu latającego, a następnie przeszła szkolenie z samoratowania i przetrwania w wodzie oraz odbyła kurs z zakresu zarządzania zasobami załogi. W 2017 roku, po ukończeniu podstawowego kursu spadochronowego rozpoczęła także praktyczne szkolenie w powietrzu, które ukończyła uzyskując uprawnienia technika pokładowego samolotu An/M-28 Bryza. Od 2016 roku pełni obowiązki dowódcy obsługi płatowca i silnika tych samolotów, w eskadrze obsługi 43. Bazy Lotnictwa Morskiego.

Samoloty transportowe Bryza są rozwinięciem produkowanego na licencji radzieckiego samolotu An-28, produkowane są przez zakłady WSK PZL-Mielec, masa własna samolotu to 4360 kg,

oprac. na podstawie materiałów Dowództwa Gdyńskiej Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej, Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

plut. Ewa Matuszewska pseud. „Mewa”

Rocznica – 26 września 1944r. w powstaniu warszawskim zginęła 25-letnia plut. Ewa Matuszewska pseud. „Mewa”, sanitariuszka Pułku Armii Krajowej „Baszta”. Pochowana została z honorami na Powązkach Wojskowych w kwaterze Parasola i pośmiertnie odznaczona za bohaterstwo Krzyżem Virtuti Militari.

„Mewa” była jedyną córką płk. Ignacego Matuszewskiego, współtwórcy wojskowego wywiadu II RP , który we wrześniu 1939 roku wywiózł przed okupantem 75 ton polskiego złota. Jej matką była Stanisława, tłumaczka literatury anglojęzycznej.

Jesienią 1938 roku Ewa Matuszewska rozpoczęła studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Była zastępową 3 Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej, uprawiała szybownictwo, narciarstwo i koszykówkę. We wrześniu 1939 roku, w czasie obrony Warszawy pracowała razem z matką jako sanitariuszka, na tajnych kompletach ukończyła szkołę pielęgniarską i kurs ratowania ciężko rannych. Początkowo należała do służby sanitarnej Szarych Szeregów, od 1943 roku została żołnierzem i sanitariuszką w 3 kompanii oddziału Agat (późniejszym Batalionie Armii Krajowej. „Parasol”). Po wybuchu powstania „Mewa” walczyła na Mokotowie jako komendantka punktu sanitarnego w Pułku „Baszta” organizując szpital polowy w budynku na rogu al. Niepodległości i ul. Odyńca. Choć powstańcy zarządzili ewakuację, dziewczyna pozostała z najciężej rannymi w piwnicznym punkcie sanitarnym. Została rozstrzelana przez Niemców razem ze swoimi podopiecznymi.

Plut. Ewa Matuszewska pseud. „Mewa” jest jedną z bohaterek książki pt. „Zbroja” Tadeusza Kubalskiego w wydawanym w Londynie „Studium Polski Podziemnej”.

oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

Rose Gottemoelle w NATO

Rose Gottemoelle, Zastępca Sekretarza Generalnego NATO.

NATO_Rose_Gottemoelle

Fot. Rose Gottemoelle / NATO.int

Mgr inż. Rose Gottemoelle, absolwentka George Washington University, objęła stanowisko Zastępcy Sekretarza Generalnego NATO w październiku 2016 r., wcześniej przez prawie pięć lat była sekretarzem Kontroli Zbrojeń i Bezpieczeństwa Międzynarodowego w Departamencie Stanu USA.

Była cywilnym konsultantem Sekretarza Stanu w sprawie kontroli zbrojeń, nieproliferacji i spraw politycznych oraz wojskowych. W latach 2012 – 2014 pełniła obowiązki, pełniąc jednocześnie funkcję zastępcy sekretarza stanu w Biurze Kontroli Broni, Weryfikacji i Zgodności z przepisami (2009-2014). W tym charakterze była głównym negocjatorem USA w sprawie nowego strategicznego traktatu o redukcji broni (New START) z Federacją Rosyjską, która weszła w życie 5 lutego 2011 r. i jest obecnie wdrażana. W latach 2006-2008 pełniła funkcję dyrektora Centrum Carnegiego Moskwa. Jako podsekretarz stanu koncentrowała się na współpracy w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa w Europie i Azji, polityce utrzymania pokoju i szkoleniach.

W latach 1998-2000 jako Zastępca Sekretarza Energetyki ds. Ochrony Nuklearnej Ochrony Obrony, a wcześniej Sekretarz Sekretarza ds. Niespoliwienia i Bezpieczeństwa Narodowego w Departamencie Energii USA. Przed rozpoczęciem pracy w Departamencie Energii Gottemoelle przez trzy lata pełniła funkcję Zastępcy Dyrektora Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych w Londynie.

W latach 1993-1994 pracowała w sztabie Rady Bezpieczeństwa Narodowego jako Dyrektor ds. Rosji, Ukrainy i Spraw Eurazji, odpowiedzialnych za redukcję zagrożeń jądrowych w Rosji, na Ukrainie, w Kazachstanie i na Białorusi. Wcześniej była naukowcem z RAND w Radzie ds. Spraw Międzynarodowych ds. Stosunków Międzynarodowych. Nauczyła się radzieckiej polityki militarnej i bezpieczeństwa rosyjskiego na Uniwersytecie Georgetown, biegle włada językiem rosyjskim.

Prywatnie żona Raymonda Arnaudo, emerytowanego dyplomaty i eksperta w dziedzinie polityki polarnej, matka dwóch dorastających synów, Daniela i Paula, którzy pracują w technologii informacyjnej.

oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl

Por. Anna Kaczmarczyk laureatką medalu Florence Nightingale w 2017

„Jestem pielęgniarką w mundurze, żołnierzem. Jestem dumna z tego i nie wyobrażam sobie, że mogłabym wykonywać inny zawód.” – por. Anna Kaczmarczyk, tegoroczna laureatka medalu Florence Nightingale.

por_Anna_Kaczmarczyk2

por. Anna Kaczmarczyk /PAP

por_Anna_Kaczmarczyk3

por. Anna Kaczmarczyk /@MON_GOV_PL (twitter.com/MON_GOV_PL)

Laureatka Medalu Florence Nightingale w 2017r. jest oficerem Wojska Polskiego. Była pierwszą kobietą w „czerwonych beretach”, która pełniła służbę na kompanii szturmowej. W 2001 roku brała udział w misji stabilizacyjnej w byłej Jugosławii, a następnie wyjechała na misję do Afganistanu. W kolejnych latach zajmowała się ewakuacją medyczną rannych i poszkodowanych żołnierzy z różnych stron świata na pokładzie statku powietrznego. Od 2016 roku pełni służbę w Wojskowym Ośrodku Medycyny Prewencyjnej w Krakowie jako Kierownik Punktu Szczepień oraz Wojskowy Inspektor Sanitarny.

Medal Florence Nightingale, najbardziej prestiżowe odznaczenie pielęgniarskie na świecie od 1912r. przyznawany jest przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża.

Por. Anna Kaczmarczyk jest pierwszą od 10 lat Polką, której Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża przyznał medal Florence Nightingale . W historii tego medalu otrzymały go tylko 102 Polki.

Medal Florence Nightingale przyznawany jest pielęgniarkom o wysokich kwalifikacjach zawodowych, które są członkami Czerwonego Krzyża. Można go otrzymać m.in. za wyjątkową odwagę, poświęcenie niepełnosprawnym, chorym, rannym i ofiarom wojen. „To uznanie dla wszystkich pielęgniarek wojskowych, które służąc na misjach i opiekując się rannymi żołnierzami, wykonują bardzo ciężką pracę” – uważa por. Anna Kaczmarczyk.

12 maja 2017 r., w dniu obchodów Międzynarodowego Dnia Pielęgniarki, odebrałam telefon z informacją, że Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w Genewie przyznał mi, jako jedynej Polce, to najwyższe na świecie odznaczenie pielęgniarskie – Por. Anna Kaczmarczyk była na misjach stabilizacyjnych w Jugosławii i Afganistanie. Służyłam na XI zmianie PKW w Bośni i Hercegowinie oraz na V zmianie w Afganistanie jako jedyna kobieta w kompani szturmowej 6 Brygady Powietrznodesantowej. W Bośni do moich obowiązków należało m.in. szczepienie żołnierzy, opatrywanie poszkodowanych i pomoc medyczna w nagłych sytuacjach. Zajmowałam się również gospodarką leków i środków opatrunkowych. Poza tym prowadziłam nadzór sanitarno-epidemiologiczny nad żołnierzami w rejonie misji. W Afganistanie zaś jest trudny klimat, specyficzne warunki i wszechobecne zagrożenie. Z jednej strony chęć niesienia pomocy, a z drugiej obawa o własne życie. W bazie często lądował śmigłowiec Medevac z rannymi na pokładzie. Po odejściu z 6 Brygady rozpoczęłam służbę w składzie Zespołu Ewakuacji Medycznej 8 Bazy Lotnictwa Transportowego. Na pokładzie C-295M, za pomocą zestawów do intensywnej opieki medycznej, razem z zespołem ewakuowaliśmy z kontyngentów rannych i poszkodowanych żołnierzy i pracowników wojska. Obecnie por. Anna Kaczmarczyk jest kierownikiem punktu szczepień i wojskowym inspektorem sanitarnym w Wojskowym Ośrodku Medycyny Prewencyjnej w Krakowie.

Por. Anna Kaczmarczyk udziela się też społecznie, współpracuje z Polskim Czerwonym Krzyżem, planuje także cykl szkoleń z młodzieżą z klas mundurowych o profilu wojskowym na temat międzynarodowego prawa humanitarnego oraz respektowania praw człowieka w rejonie konfliktów zbrojnych, szczególnie na misjach , w których uczestniczą polscy żołnierze, współpracuje też ze szkołami podstawowymi i gimnazjum, w których współorganizuje uroczystości patriotyczne. Organizowała m.in. spotkanie młodzieży z prof. Wojciechem Narębskim, żołnierzem gen. Andersa, weterana spod Monte Cassino. W kilku szkołach w Krakowie uczestniczyła w pokazach ratownictwa medycznego oraz w zajęciach z zasad udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach.
Por. Anna Kaczmarczyk jest matką, ma dwójkę dzieci.

por_Anna_Kaczmarczyk

Dotychczasowe polskie laureatki Medalu Florence Nightingale:
1923 – Maria Tarnowska
1925 – Ludwika Sternlieb
1927 – Józefina Dudajek
1929 – Rozalia Jachimowicz Helena Nagórska
1931 – Stefania Potocka-Ziembińska Wanda Idzikowska
1933 – Maria Modrzewska Jadwiga Suffczyńska Jadwiga Gronczyńska Michalina Mieleszewska
1935 – Zofia Szlenkierówna
1939 – Maria Skorupska
1947 – Władysława Dyczakowska, Bronisława Karpowicz, Barbara Wanda Peszke, Jadwiga Romanowska, Janina Tyszyńska, Halina Świątecka, Alicja Wierzbicka, Maria Babicka Zachertowa, Zofia Bittenek, Małgorzata Żmudzka
1949 – Anna Rydlówna, Maria Wilkońska
1961 – Wanda Loreńczuk, Maria Stencel
1965 – Luba Blum-Bielicka, Władysława Steffen
1969 – Maria Hadera, Zofia Muszka, Florentyna Wrońska-Kaczmarska
1973 – Helena Dąbrowska, Elżbieta Klementyna Krzywicka-Kowalik
1975 – Maria Aleksandrowicz, Irena Weimann, Krystyna Stankowska, Julia Nenko
1977 – Janina Ginowicz, Halina Szczudłowska, Wanda Woźniak, Maria Zakrzewska
1979 – Wanda Janina Batkowska, Józefa Juszczak, Irena Kowalska, Stanisława Król, Elżbieta Lohman
1983 – Janina Czaja, Wanda Luboińska
1985 – Wanda Żurawska, Janina Pohorecka
1987 – Irena Romanowska, Waleria Pęska, Helena Rabowska-Witkiewicz, Magdalena Pusłowska-Owczarek
1989 – Janina Hofman, Wanda Ossowska, Eleonora Świerczek, Alicja Zych, Jadwiga Omyłło, Stanisława Fronczak-Karolczuk
1991 – Dorota Ścigajło, Halina Michalska
1993 – Eugenia Maria Binzer, Irena Fabiańska, Wacława Kamieńska, Bohgana Miłosława Kijewska, Janina Parżnicka
1995 – Ewa Bednarczyk, Irena Czyżycka, Rachela Hutner, Anna Iżycka-Kowalska
1997 – Janina Mizerska, Paulina Palczak
1999 – Wanda Moenke, Maria Pastwa, Joanna Halina Siczek, Janina Sojka
2001 – Apolonia Dolińska, Danuta Gałkowa, Jadwiga Wąsowicz, Marianna Foks, Jadwiga Ściepko, Apolonia Filuk, Stanisława Sroczyńska s. Maria Sierocka
2003 – Anna Gisges, Stefania Zofia Hoch, Maria Kurkowska, Marianna Michalak, Maria Szleminger, Zofia Katarzyna Węgrzecka-Andrzejkowicz, Józefina Słupiańska
2005 – Zofia Sporzyńska, Anna Dyrlacz, Halina Bulińska, Halina Jedlińska, Aleksandra Agnieszka Banasiak
2007 – Anna Ginalska, Kamila Łukaszewicz, Alina Rumun
2017 – Anna Kaczmarczyk

* Florence Nightingale (1820 – 1910 )– angielska pielęgniarka, statystyk, działaczka społeczna i publicystka. Była zwana „Damą z lampą”. Jest uważana za twórczynię nowoczesnego pielęgniarstwa.

* Medal Florence Nightingale (ang. Florence Nightingale Medal, www.icrc.org ) – najwyższe oznaczenie przyznawane przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, The International Committee of the Red Cross (ICRC)w Genewie. Medal Florence Nightingale został ustanowiony w 1912 i przyznawany wykwalifikowanym pielęgniarkom lub pielęgniarzom oraz wolontariuszom wykonującym czynności pielęgniarskie jako aktywni członkowie krajowego komitetu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca lub instytucji medycznych bądź pielęgniarskich związanych z tymi organizacjami. Pierwszą Polką uhonorowaną Medalem Florence Nightingale była Maria Tarnowska (1923), następnie Zofia Szlenkier, (1935), Anna Rydlówna (1946). Do 2011 medal otrzymały 102 Polki.

oprac. Halina Kustosz, e-mail: h.kustosz[at]milwomen.pl na podstawie materiałów Wojskowego Instytutu Wydawniczego „Polska Zbrojna” i Radia Kraków. Na portalu MON i wojsko-polskie.pl nie ma w w/w temacie informacji.

Katy Carr

Katy Carr – brytyjska piosenkarka polskiego pochodzenia, muzyk, liderka zespołu „Katy Carr and the Aviators”. Urodziła się w Nottingham ze związku Polki i Brytyjczyka szkockiego pochodzenia.

Katy Carr „zachęca brytyjskich i polskich weteranów II wojny światowej do śpiewania w języku angielskim i polskim w swoich ulubionych utworach z lat 20-tych, 30-tych i 40-tych XX wieku, a przez to do przywoływania wspomnień z przeszłości.(…)

Katy zachęca młodych ludzi w społecznościach lokalnych, krewnych weteranów do badania historii i tworzenia własnych kompozycji, czy to w formie grafiki, muzyki, poezji czy też słowa mówionego.” – cytaty z oficjalnego web’a Katy Carr, celem – pomocy w zjednoczeniu obu społeczności brytyjskiej i polskiej poprzez film, muzykę i dzielenia się historią.

Katy_Carr2

Urodziła się w Anglii, żyła w Polsce w ciągu pierwszych pięciu lat życia. Jej album „Paszport” to hołd tym, którzy walczyli w II wojnie światowej. Album „Paszport” wygrał konkurs Music Awards w 2014 roku, w 2016 roku otrzymała z Polski Pro Patria Medal. Jej wzorcami były: Edith Piaf i pilotki: Amy Johnson* i Amelia Earhart*.

Pasją Katy Carr, od dzieciństwa było lotnictwo. Jako nastolatka zgłosiła się do szkoły kadetów lotnictwa w Anglii – organizacji Air Training Corps i uzyskała licencję „warrant officer”. Wzorem dla niej były pilotki Amy Johnson i Amelia Earhart. Katy Carr chciała zostać pilotem w brytyjskich siłach powietrznych Royal Air Force. Marzenia zrealizowała uzyskując licencję pilota w RAF-ie, a później także licencję prywatnego pilota (PPL).

Katy Carr (ur. 1979 lub 1980), oficjalny web: katycarr.com

Wzorce osobowe Katy Carr:
*pilot Amy Johnson – (ur. 1 lipca 1903 w Kingston upon Hull, zginęła 5 stycznia 1941), absolwentka Wydziału Ekonomicznego na Uniwersytecie w Sheffield, po studiach podjęła pracę w Londynie jako sekretarka w kancelarii prawnej, gdzie zainteresowała się lotnictwem. W 1929 r. uzyskała licencję pilota w londyńskim aeroklubie „London Aeroplane Club)” i jako pierwsza kobieta uzyskała kwalifikacje mechanika lotniczego. Amy Johnson i jej samolot „Jason” – sławę przyniósł jej lot z Wielkiej Brytanii do Australii w 1930 r., którego podjęła się jako pierwsza kobieta. Wystartowała 5 maja 1930 z Croydon, a ukończyła rajd 24 maja, lądując w Darwin po przebyciu 11 000 mil. Choć nie pobiła 15-dniowego rekordu tej trasy, była gwiazdą, otrzymała też za ten lot nagrodę Harmon Trophy. Jej samolot De Havilland Gipsy Moth, o znakach G-AAAH i nazwie własnej „Jason”, znajduje się obecnie w Muzeum Nauki w Londynie. W wieku 29 lat (1932) poślubiła słynnego brytyjskiego lotnika Jima Mollisona, który oświadczył się jej po 8 godzinach od zapoznania w trakcie wspólnego lotu, rozwiedli się po 6 latach (1938). Podczas II wojny światowej wstąpiła do kobiecej jednostki transportowej „Air Transport Auxiliary” (ATA, gdzie służyła m.in. młodsza córka Marszałka Piłsudskiego – por. Jadwiga Piłsudska). ATA dostarczała samoloty z fabryk do jednostek RAF-u. W dniu 5 stycznia 1941 Amy Johnson, pilotując samolot Airspeed Oxford do lotniska Kidlington (koło Oksfordu), zaginęła, a jej ciała nie znaleziono.

*pilot Amelia Mary Earhart – ur. 24 lipca 1897, zaginiona 2 lipca 1937, uznana za zmarłą 5 stycznia 1939) – amerykańska pilotka, dziennikarka i poetka. Była pierwszą kobietą, która w 1928 roku przeleciała nad Atlantykiem (początkowo jako pasażer, stwierdziła: „Stultz pilotował. Ja byłam tylko bagażem, jak zwykły worek ziemniaków”). Była pierwszą kobietą, która jako pilot przeleciała samotnie nad Atlantykiem (w 1932 roku).
Pilot Amelia Mary Earhart była córką amerykańskiego przemysłowca Hendry’ego Philipsa. Jej marzeniem było zostać pierwszą kobietą, która przeleci nad Oceanem Atlantyckim. Tuż po rozpoczęciu przygotowań uznała jednak, że wyprawa jest zbyt niebezpieczna. Wycofała się, ale postanowiła wesprzeć projekt finansowo, stwierdzając by znaleziono „inną dziewczynę z odpowiednim image” (wiedzą, umiejętnościami, pasją). W wieku 34 lat, rankiem 20 maja 1932 roku Earhart wyruszyła w podróż z Harbour Grace na Nowej Fundlandii, mając przy sobie ostatnie wydanie lokalnej gazety. Jej celem było dotarcie do Paryża w jednosilnikowym Lockheed Vega, powtarzając wcześniejsze osiągnięcie Charlesa Lindberga. Po trwającym 14 godzin i 56 minut locie, podczas którego musiała zmagać się z silnymi północnymi wiatrami, zimnem i kłopotami technicznymi, wylądowała na pastwisku w Culmore (koło Londonderry w Irlandii Północnej). W miejscu wylądowania Amelii znajduje się obecnie muzeum. Jest pierwszą kobietą, która odbyła samotny lot nad Atlantykiem. Za ten czyn Amelia Earhart otrzymała wysokie odznaczenia od Kongresu, Prezydenta Stanów Zjednoczonych Herberta Hoovera oraz rządu Francji. Jej sława rosła, a równolegle grupa przyjaciół zarówno w gronie oficerów jak i kobiet m.in. przyjaźniła się z Eleanor Roosevelt, z którą miały wiele wspólnych pasji. W 1937 roku Amelia podjęła próbę okrążenia kuli ziemskiej wzdłuż równika (gdyby to udało się, byłaby pierwszą kobietą, która przeleciała dookoła świata). Po 40 dniach podróży (samolotem Lockheed L-10 Electra) i przebyciu około 3/4 dystansu, po wystartowaniu z Nowej Gwinei, lecąc nad Oceanem Spokojnym razem z nawigatorem Fredem Noonanem stracili kontakt radiowy. Pomimo szybkiego podjęcia poszukiwań (rząd USA przeznaczył kwotę ok. 4 milionów dolarów) nie odnaleziono żadnych śladów zaginionego samolotu. Zobacz super film (z bohaterką-pilotką w roli głównej): „Śmiała lotniczka” w Repozytorium Cyfrowej Filmoteki Narodowej – kronika PAT.

oprac. Halina Kustosz[at]milwomen.pl