Udział Polski w NATO – korzyści i inicjatywy

Przystąpienie Polski do NATO – korzyści. Członkostwo Polski w najpotężniejszym sojuszu wojskowym na świecie dało Polsce nie tylko gwarancje bezpieczeństwa w postaci art. 5 Traktatu Waszyngtońskiego, ale doprowadziło również do wzrostu pozycji i znaczenia Polski na arenie międzynarodowej. Przystąpienie Polski do NATO spowodowało konieczność dostosowania Sił Zbrojnych RP do standardów NATO. Znacząco przyśpieszyło to proces ich transformacji (wprowadzenie cywilnej kontroli nad armią, zapoczątkowanie reformy struktury organizacyjnej i modernizacji technicznej, profesjonalizacja).

Polska – beneficjentem programu NSIP.
W latach 1999-2013 wkład Polski do budżetu tego programu wyniósł około 900 mln zł, z kolei środki z budżetu NSIP zainwestowane w naszym kraju w ciągu 15 lat członkostwa w Sojuszu wyniosły około 1,4 mld zł. W Polsce z budżetu NSIP realizowana była m.in. modernizacja lotnisk, składów paliwowych i baz morskich, budowa stanowiska dowodzenia systemem obrony powietrznej, budowa systemu rozpoznania radiolokacyjnego dalekiego zasięgu, przygotowanie systemu łączności dla Marynarki Wojennej.

Polska w misjach i operacjach sojuszniczych NATO.
Począwszy od 1996 r., najpierw jako partner a od 1999 r. pełnoprawny członek NATO, Polska wzięła udział w 13 misjach i operacjach sojuszniczych. Dzięki udziałowi w operacjach NATO zwiększyliśmy nasze zdolności współdziałania z sojusznikami w zróżnicowanych warunkach, również bojowych, zarówno na szczeblu taktycznym jak i operacyjnym. Podczas operacji NATO nasi żołnierze i oficerowie służyli i nadal służą w sojuszniczych i wielonarodowych strukturach dowodzenia.

Struktury NATO w RP
Na terytorium RP funkcjonują cztery struktury międzynarodowe związane z Sojuszem Północnoatlantyckim:
1. Szczecin – Wielonarodowy Korpus Północ-Wschód (MNC NE, 1998)
2. Bydgoszcz – Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO (JFTC, 2004)
3. Bydgoszcz- Dowództwo 3 Batalionu Łączności NATO (3 NSB, 2010)
4. Bydgoszcz- entrum Eksperckie Policji Wojskowej NATO (MP COE, 2013)

Inicjatywy
Sojusznicza Inicjatywa Sił Połączonych (CFI, luty 2012) – celem jest utrzymanie i rozwój interoperacyjności sił sojuszniczych, po zakończeniu operacji ISAF w 2014 r. Z punktu widzenia interesów Polski najistotniejsze są plany dot. zwiększenia liczby ćwiczeń sojuszniczych, takich jak (dot. ćwiczeń na terenie Polski):
1. Strong Resolve 2002 – z Norwegią (marzec 2002)
2. Steadfast Jazz 2013 – z Łotwą i Litwą (listopad 2013).

Siły Odpowiedzi NATO (NATO Response Force, NRF), powołane podczas szczytu NATO w Pradze w listopadzie 2002) – siły szybkiego reagowania, przygotowane do użycia zarówno w przypadku uruchomienia art. 5 (jako siły przygotowujące wejście sił głównych), jak i w innych typach operacji sojuszniczych (misje reagowania kryzysowego, demonstracja siły, utrzymanie embarga, ochrona infrastruktury krytycznej). W praktyce Siły Odpowiedzi NATO były dotychczas wykorzystywane jedynie w działaniach o charakterze humanitarnym, np. usuwanie skutków huraganu Katrina w USA w 2005 r. oraz powodzi w Pakistanie w 2006 r.

Smart Defence – Sojusznicza inicjatywa Smart Defence (SD, luty 2011) – celem jest realizacja wybranych projektów rozwoju zdolności wojskowych w gronie kilku państw zainteresowanych danym tematem, a nie w gronie wszystkich sojuszników NATO.

Sojuszniczy System Obserwacji Obiektów Naziemnych z Powietrza (AGS) – podstawą systemu jest kilka bezzałogowych statków powietrznych, które wzmocnią zdolności Sojuszu w zakresie zobrazowania w czasie rzeczywistym sytuacji operacyjnej na lądzie i akwenach morskich.

Sojuszniczy system obrony przeciwrakietowej (Missile Defence, MD) – od 2002r. prowadzone sa prace nad tą inicjatywą.

Źródło: oprac. na podstawie materiałów z MON.gov.pl